Συνήθως τα βράδια πριν αποκοιμηθώ, είτε διαβάζω κάποιο βιβλίο, είτε κάνω λίγο surfing στο διαδίκτυο, κοιτάζω τα e-mails μου, διαβάζω κάποιο άρθρο στα 10-20 sites που έχω κάνει bookmark μέχρι να με πάρει ο ύπνος.. Παρόλα αυτά, χθες, μετά από πάρα πολύ καιρό αποφάσισα να ανοίξω την τηλεόραση μήπως πετύχω κάτι το οποίο μου κεντρίσει το ενδιαφέρον.. Μετά από μια γρήγορη εναλλαγή των καναλιών "έπεσα" πάνω σε μια σειρά του Alpha..
Πρωταγωνιστές ήταν κάποια παιδιά ενός Λυκείου.. Τυπικά σχολιαρόπαιδα…έτσι σκέφτηκα.. Καθώς η ιστορία εξελισσόταν βρέθηκα μπροστά σε φιγούρες οι οποίες ολοένα και απομακρυνόντουσαν από τα αρχέτυπα που είχα σχηματίσει στο μυαλό μου.. Τα «σχολιαρόπαιδα» έμπλεκαν με ναρκωτικά, έκαναν σχέσεις αλά Beverly Hills, έμεναν έως αργά το βράδυ, πήγαιναν για «ποτάκι», κ.λπ.. Ομολογώ ότι αυτές οι εικόνες αλλά και άλλες που είδα με σόκαραν χωρίς να μπορώ να καταλάβω το πώς και το γιατί..
Δεν έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από τότε που τελείωσε για μένα το σχολείο.. Στην όχι και τόσο μακρινή εποχή μου, υπήρχαν 2 ειδών μαθητές.. Το πρώτο είδος διακρινόταν περαιτέρω σε 2 υποκατηγορίες.. Η μία υποκατηγορία απαρτιζόταν από τους αφοσιωμένους μαθητές, δηλαδή τους μαθητές που έβλεπαν το σχολείο ως το κλειδί που θα τους άνοιγε την πόρτα για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και η άλλη υποκατηγορία εμπεριείχε εκείνους που, ας το πούμε λαϊκά, δεν το πολυπάλευαν κιόλας.. Στους τελευταίους δεν μπορούσες να προσάψεις καμία κατηγορία.. Δεν τους άρεσαν τα «γράμματα» και ασφυκτιούσαν όντας υποχρεωμένοι να βρίσκονται καθημερινά επί 6 ώρες μέσα σε ένα κτίριο εχθρικό για αυτούς. Παρόλα αυτά ήταν πολύ συμπαθείς και όλοι ήταν ευχαριστημένοι..
Από την άλλη πλευρά, το δεύτερο είδος των μαθητών ήταν η λεγόμενη «μαφία».. Άτομα που είχαν προβλήματα προσαρμογής, παιδιά διαλυμένων οικογενειών ή απλά ανήμπορων να αντιδράσουν γονέων. Παρόλο το παρατσούκλι «μαφία», εκείνα τα παιδιά το πολύ-πολύ να κάπνιζαν κανένα τσιγάρο στις τουαλέτες ή να έσπαγαν κανένα τζάμι κάποιας αίθουσας στην ώρα της γυμναστικής.. Η αντίστοιχη μαφία όμως της σειράς που παρακολούθησα χθες ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό..
Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου ήταν αφοπλιστική.. Μια παρέα κοριτσιών, προσελκύει μια κοπέλα στις τουαλέτες του σχολείου δήθεν για να φρεσκάρουν όλες μαζί το μακιγιάζ τους (άλλο θέατρο του παραλόγου και αυτό).. Η κοπέλα μπαίνει σε μια τουαλέτα.. Αυτομάτως, οι άλλες ενημερώνουν τους συμμαθητές τους ότι το «θήραμα» έχει πέσει στη «φάκα».. Με όπλο ένα κινητό, μπαίνουν στη τουαλέτα και αναγκάζουν την κοπέλα να προβεί σε στοματικό έρωτα με έναν από αυτούς.. Όλα αυτά βιντεοσκοπούνται.. Την επόμενη μέρα, το βίντεο θα έχει κυκλοφορήσει από κινητό σε κινητό σε όλους τους μαθητές του σχολείου και ίσως όχι μόνο.. Πραγματικά, το θέαμα ήταν αφόρητο.. Στα όρια της αηδίας και της σκηνοθετικής οπτικής των δημιουργών του.. 'Η μήπως όχι;
Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008
Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008
Kingdom of Loss (Part II - The Facts)
Αθήνα, Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2008
Στην οδό Χαλκοκονδύλη, όπου βρίσκονται τα γραφεία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, η κατάσταση το πρωί του Σαββάτου είναι τεταμένη. Συνδικαλιστές της ΔΕΗ, διαμαρτυρόμενοι για την ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ της ΔΕΗ, του γερμανικού ενεργειακού κολοσσού RWE και της Χαλυβουργικής, για την κατασκευή δύο ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων με καύσιμο τον άνθρακα, διαδηλώνουν ήρεμα με σκοπό την αναβολή της σύσκεψης του Διοικητικού Συμβουλίου. Συνειδητοποιώντας ότι κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο, οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, πλησίαζαν ολοένα την κεντρική πόρτα των γραφείων με σκοπό να εισβάλουν μέσα και να διακόψουν το Δ.Σ. με τη βία. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο έκρυθμη, όταν επιχειρείται ρίψη καπνογόνων στους συνδικαλιστές από τους άντρες των ΜΑΤ. Τελικά, οι συνδικαλιστές κατορθώνουν να εισβάλλουν στα γραφεία της ΔΕΗ και το Δ.Σ. αναβάλλεται.
Αθήνα, Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
Το προγραμματισμένο Δ.Σ. της ΔΕΗ διακόπτεται ακόμα μια φορά - τέταρτη συνεχόμενη - από συνδικαλιστές οι οποίοι έσπασαν την πόρτα των γραφείων της ΔΕΗ και εισέβαλλαν μέσα στο χώρο της σύσκεψης. Σε έγκλιση του κ. Αθανασόπουλου, προέδρου του Δ.Σ. της ΔΕΗ προς τους συνδικαλιστές, να σταματήσουν αυτές τις πρακτικές γιατί η ΔΕΗ δεν τους ανήκει, εκείνοι απάντησαν ότι η ΔΕΗ δεν ανήκει ούτε στον ίδιο αλλά στον ελληνικό λαό.
Ελλάδα, Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ενταγμένοι στην ευρύτερη απεργία της ΑΔΕΔΥ κατά της ψήφισης του νέου ασφαλιστικού νόμου, οδηγούν την Ελλάδα στο απόλυτο σκοτάδι. Οι πολύωρες διακοπές ρεύματος, φέρνουν σε σημείο αγανάκτησης τον ελληνικό λαό, ο οποίος βρέθηκε κοντά στα απόνερα που προκάλεσε μια απεργία, της οποίας το ιερό δικαίωμα αναγνωρίζεται από όλους, αλλά όχι και η ασυδοσία που την συντροφεύει. Καταστηματάρχες, νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παθαίνουν ανεπανόρθωτες ζημιές όντας ανάμεσα σε μια διελκυνστίδα μεταξύ υπαλλήλων και ηγεσίας της ΔΕΗ.
Αθήνα, Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008
Κατά τη διάρκεια κεντρικού δελτίου ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας, ο πρόεδρος των τεχνικών της ΔΕΗ κ. Κατσίνης, επιβεβαιώνει ότι η ΔΕΗ έχει προβλέψει κατά την διάρκεια των απεργιών της να υπάρχει διαθέσιμη προσφορά ρεύματος τέτοια, που να μην υπάρχει λόγος να διακοπεί το ρεύμα ούτε για ένα λεπτό. Οι υπόνοιες που αφήνει ο πρόεδρος των τεχνικών, φωτογραφίζουν τη διοίκηση της ΔΕΗ να ασκεί πιέσεις στη ΔΕΣΜΗΕ, για να προβαίνει σε διακοπές ρεύματος με σκοπό να εξαγριώσει τον ελληνικό λαό κατά της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ. Από την άλλη πλευρά, χθεσινό δημοσίευμα εφημερίδας έκανε λόγο για παρέμβαση των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, στις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας (οι οποίες θα πραγματοποιούνταν για να αποφευχθούν οι διακοπές ρεύματος, λόγω της έλλειψης διαθεσιμότητας ηλεκτρικής ενέργειας) με σκοπό την απαγόρευση τους. Επιπροσθέτως, η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, μέσω του προέδρου της, κ. Παπασπύρου, κάνει έγκλιση στους υπαλλήλους της ΔΕΗ, να μην αφήσουν τη χώρα χωρίς ρεύμα το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η ηλεκτρική ενέργεια που προέβλεψαν οι τεχνικοί να παράγεται κατά τη διάρκεια της απεργίας δεν φτάνει για να λειτουργήσει ομαλά το δίκτυο. Αίσθηση προκαλεί η άγνοια του προέδρου των τεχνικών της ΔΕΗ και πρωτεργάτη της απεργίας, του γεγονότος ότι το ταμείο της ΔΕΗ, θα υπαγόταν αυτοτελώς στο ΙΚΑ κατ' εξαίρεση, ενώ ο νέος ασφαλιστικός νόμος, δεν άρει κανένα από τα πολλά προνόμια που απολάμβαναν σχεδόν αποκλειστικά και ασύμμετρα οι υπάλληλοι της ΔΕΗ εώς και σήμερα. Στο πρίσμα αυτό, τα αιτήματα της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ μοιάζουν έωλα.
Υπενθυμίζεται ότι μιλάμε για την Ελλάδα του 2008, με ισχύον πολίτευμα τη προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Στην οδό Χαλκοκονδύλη, όπου βρίσκονται τα γραφεία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, η κατάσταση το πρωί του Σαββάτου είναι τεταμένη. Συνδικαλιστές της ΔΕΗ, διαμαρτυρόμενοι για την ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ της ΔΕΗ, του γερμανικού ενεργειακού κολοσσού RWE και της Χαλυβουργικής, για την κατασκευή δύο ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων με καύσιμο τον άνθρακα, διαδηλώνουν ήρεμα με σκοπό την αναβολή της σύσκεψης του Διοικητικού Συμβουλίου. Συνειδητοποιώντας ότι κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο, οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, πλησίαζαν ολοένα την κεντρική πόρτα των γραφείων με σκοπό να εισβάλουν μέσα και να διακόψουν το Δ.Σ. με τη βία. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο έκρυθμη, όταν επιχειρείται ρίψη καπνογόνων στους συνδικαλιστές από τους άντρες των ΜΑΤ. Τελικά, οι συνδικαλιστές κατορθώνουν να εισβάλλουν στα γραφεία της ΔΕΗ και το Δ.Σ. αναβάλλεται.
Αθήνα, Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
Το προγραμματισμένο Δ.Σ. της ΔΕΗ διακόπτεται ακόμα μια φορά - τέταρτη συνεχόμενη - από συνδικαλιστές οι οποίοι έσπασαν την πόρτα των γραφείων της ΔΕΗ και εισέβαλλαν μέσα στο χώρο της σύσκεψης. Σε έγκλιση του κ. Αθανασόπουλου, προέδρου του Δ.Σ. της ΔΕΗ προς τους συνδικαλιστές, να σταματήσουν αυτές τις πρακτικές γιατί η ΔΕΗ δεν τους ανήκει, εκείνοι απάντησαν ότι η ΔΕΗ δεν ανήκει ούτε στον ίδιο αλλά στον ελληνικό λαό.
Ελλάδα, Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ενταγμένοι στην ευρύτερη απεργία της ΑΔΕΔΥ κατά της ψήφισης του νέου ασφαλιστικού νόμου, οδηγούν την Ελλάδα στο απόλυτο σκοτάδι. Οι πολύωρες διακοπές ρεύματος, φέρνουν σε σημείο αγανάκτησης τον ελληνικό λαό, ο οποίος βρέθηκε κοντά στα απόνερα που προκάλεσε μια απεργία, της οποίας το ιερό δικαίωμα αναγνωρίζεται από όλους, αλλά όχι και η ασυδοσία που την συντροφεύει. Καταστηματάρχες, νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παθαίνουν ανεπανόρθωτες ζημιές όντας ανάμεσα σε μια διελκυνστίδα μεταξύ υπαλλήλων και ηγεσίας της ΔΕΗ.
Αθήνα, Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008
Κατά τη διάρκεια κεντρικού δελτίου ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας, ο πρόεδρος των τεχνικών της ΔΕΗ κ. Κατσίνης, επιβεβαιώνει ότι η ΔΕΗ έχει προβλέψει κατά την διάρκεια των απεργιών της να υπάρχει διαθέσιμη προσφορά ρεύματος τέτοια, που να μην υπάρχει λόγος να διακοπεί το ρεύμα ούτε για ένα λεπτό. Οι υπόνοιες που αφήνει ο πρόεδρος των τεχνικών, φωτογραφίζουν τη διοίκηση της ΔΕΗ να ασκεί πιέσεις στη ΔΕΣΜΗΕ, για να προβαίνει σε διακοπές ρεύματος με σκοπό να εξαγριώσει τον ελληνικό λαό κατά της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ. Από την άλλη πλευρά, χθεσινό δημοσίευμα εφημερίδας έκανε λόγο για παρέμβαση των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, στις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας (οι οποίες θα πραγματοποιούνταν για να αποφευχθούν οι διακοπές ρεύματος, λόγω της έλλειψης διαθεσιμότητας ηλεκτρικής ενέργειας) με σκοπό την απαγόρευση τους. Επιπροσθέτως, η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, μέσω του προέδρου της, κ. Παπασπύρου, κάνει έγκλιση στους υπαλλήλους της ΔΕΗ, να μην αφήσουν τη χώρα χωρίς ρεύμα το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η ηλεκτρική ενέργεια που προέβλεψαν οι τεχνικοί να παράγεται κατά τη διάρκεια της απεργίας δεν φτάνει για να λειτουργήσει ομαλά το δίκτυο. Αίσθηση προκαλεί η άγνοια του προέδρου των τεχνικών της ΔΕΗ και πρωτεργάτη της απεργίας, του γεγονότος ότι το ταμείο της ΔΕΗ, θα υπαγόταν αυτοτελώς στο ΙΚΑ κατ' εξαίρεση, ενώ ο νέος ασφαλιστικός νόμος, δεν άρει κανένα από τα πολλά προνόμια που απολάμβαναν σχεδόν αποκλειστικά και ασύμμετρα οι υπάλληλοι της ΔΕΗ εώς και σήμερα. Στο πρίσμα αυτό, τα αιτήματα της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ μοιάζουν έωλα.
Υπενθυμίζεται ότι μιλάμε για την Ελλάδα του 2008, με ισχύον πολίτευμα τη προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008
Kingdom of Loss (Part I - The Theory)
Έχετε αναλογιστεί ποτέ ποια είναι τα όρια της Δημοκρατίας; Βέβαια, για να μιλήσουμε για τα όρια μιας έννοιας πρέπει αρχικά να ορίσουμε την ίδια την έννοια. Λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσον αφορά το πολίτευμα με την μεγαλύτερη απήχηση σήμερα ανά τον κόσμο.
Ας ξεκινήσουμε ετυμολογικά. Η λέξη δημοκρατία προέρχεται από τις λέξεις δήμος και κράτος. Στην αρχαία ελληνική, η λέξη “δήμος” σημαίνει λαός ενώ η λέξη “κράτος” σημαίνει δύναμη, εξουσία. Όταν ο λαός παίρνει την εξουσία στα χέρια του έχουμε Δημοκρατία (τουλάχιστον ετυμολογικά).
Ας μιλήσουμε κοινωνιολογικά. Η δημοκρατία αποτελεί μία από τις δεκάδες μορφές πολιτευμάτων η οποία ενώ βασίζεται στην έννοια της πολυσυμμετοχικότητας, εν τούτοις, είναι πρακτικά μη πραγματοποιήσιμη. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι στην Αρχαία Αθήνα (την πόλη-κράτος που όρισε και εφάρμοσε την πρώτη μορφή δημοκρατίας) μεγάλη μερίδα ανθρώπων μπορούσε να συμμετέχει στην διαδικασία λήψης, διαμόρφωσης και εκτέλεσης των αποφάσεων. Η μερίδα αυτή (εξαιρουμένων των γυναικών, των παιδιών, των δούλων και των εγκληματιών όπου τους είχαν αφαιρεθεί τα πολιτικά δικαιώματα) αποτελούσε ένα μεγάλο ποσοστό του, εκ των πραγμάτων, συρρικνωμένου πληθυσμού της αρχαίας Αθήνας (10.000 κάτοικοι). Υπό αυτές τις συνθήκες, η δημοκρατία μπορούσε να επιτευχθεί, διότι εφαρμοζόταν στο έπακρο η γενική αρχή της, “όλοι για όλους”.
Καθώς περνούσαν οι αιώνες και ο πληθυσμός των χωρών που επέλεγαν την δημοκρατία ως πολίτευμα αυξανόταν, οι δυσκολίες του εγχειρήματος καθίσταντο όλο και πιο εμφανείς. Πως είναι δυνατόν, μια χώρα με πληθυσμό εκατομμυρίων να εξασφαλίζει μία θέση στη διακυβέρνηση της χώρας σε όλους τους πολίτες της; Επομένως, παρουσιάστηκε η ανάγκη να βρεθεί μια νέα φόρμουλα δημοκρατίας. Το ζήτημα εξετάστηκε από όλες τις πλευρές και εν τέλει η φόρμουλα βρέθηκε. Αντιπροσώπευση.
Πλέον δεν θα ελάμβαναν μέρος, όλοι οι πολίτες μιας χώρας στην διακυβέρνηση της, αλλά μερικοί εκλεγμένοι και όχι εκλεκτοί (σε αντιπαραβολή με μοναρχικά και ολιγαρχικά καθεστώτα). Με αυτό τον τρόπο, ο οποίος εκ πρώτης όψεως έμοιαζε σαν το μη χείρον, μπορούσε να εξασφαλισθεί πολιτική σταθερότητα από τη μία και ηθική ικανοποίηση της πλειοψηφίας λόγω του γεγονότος ότι ο απλός λαός ένιωθε ότι κατά κάποιο τρόπο συμμετείχε ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας του από την άλλην. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως τα φανταζόντουσαν οι ιδρυτές της σύγχρονης δημοκρατίας. Από την στιγμή που εφευρέθηκε η έννοια της αντιπροσώπευσης ξεκίνησαν τα προβλήματα…
Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008
SAD... but true
Ξεφυλλίζοντας αδιάφορα την εφημερίδα LIFO, η οποία αποτελεί ίσως ότι πιο φρέσκο έχει να επιδείξει η σημερινή lifestyle δημοσιογραφία και επιπροσθέτως δωρεάν, έπεσα πάνω στο editorial. Tα editorials δεν τα διαβάζω σχεδόν ποτέ, διότι στα περισσότερα περιοδικά απλά αποτελούν μια εισαγωγή για το τι θα επακολουθήσει (προτιμώ να διαβάζω κατευθείαν αυτό που επακολουθεί) και αφετέρου γιατί στα editorials γράφονται κατά την προσωπική μου άποψη οι μεγαλύτερες χοντράδες που έχει να επιδείξει κάποιο περιοδικό. Εν τούτοις μια φωτογραφία "υπαίθρου" μου κέντρισε την περιέργεια. Κάτω από αυτή βρισκόταν το editorial.
Με λίγα λόγια, το τελευταίο έκανε μνοία σε ένα σύνδρομο, γνωστό και ως Seasonal Affective Disorder (SAD) με εναλλακτική ονομασία - κατά την wikipedia - winter depression. Το σύνδρομο SAD περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση όπου η έλλειψη φυσικού φωτός, λόγω κακοκαιρίας και συννεφιάς, προκαλεί την αίσθηση της κατάπτωσης. Όταν ένα άτομο πάσχει από το σύνδρομο SAD θεωρεί ότι δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια να κάνει καθημερινές ασχολίες, όπως το να σηκωθεί από το κρεβάτι, να πάει στη δουλειά του, να φροντίσει τον κήπο του ή τα κατοικίδια του και γενικά να αναλωθεί σε καθημερινές ασχολίες τις οποίες σε αντίθετη περίπτωση θα πραγματοποιούσε πρόθυμα. Στην ακραία του μορφή, για να αντιμετωπιστεί το σύνδρομο SAD απαιτείται ψυχιατρική παρακολούθηση και στην ακόμα πιο ακραία του μορφή, τα άτομα ίσως να σκεφτούν την αυτοκτονία ως τη λύση στα προβλήματα που τους ταλανίζουν.
Ένα άλλο σύνηθες σύμπτωμα του SAD είναι ο αδικαιολόγητος θυμός και η κακοτροπία έναντι των συνανθρώπων των ατόμων που πάσχουν από το σύμπτωμα. Αδικαιολόγητος θυμός, ειρωνεία, ερειστική διάθεση και άλλα παρεμφερή συμπτώματα αποτελούν μεγάλο μέρος της συμπτωματολογίας του SAD.
Ο παραλληλισμός γίνεται πιστεύω αυτόματα. Πως είναι δυνατόν σε μια ηλιόλουστη χώρα, να είμαστε τόσο αγενείς, ειρωνικοί και έτοιμοι για καυγά. Πως είναι δυνατόν να ψάχνουμε αιτία για να τσακωθούμε και να μην έχουμε την υπομονή να λύσουμε ευγενικά τις διαφορές μας. Πως είναι δυνατό να προτιμούμε την βίαιη από την συναινετική λύση. Έχοντας ζήσει και στο εξωτερικό και μιλώντας με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε από τους πρώτους λαούς με κρούσματα SAD, αλλά με 300 μέρες ήλιο το χρόνο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα, ποια αρχή, ποιος νόμος σου δίνει το δικαίωμα να μιλάς άσχημα σε κάποιον που γνωρίζεις μόλις 10 λεπτά μόνο και μόνο επειδή έτυχε να εκφέρει διαφορετική άποψη από εσένα. Πραγματικά λυπηρό.
Η θεραπεία για το SAD είναι η έκθεση στο φως (φυσικό ή τεχνητό). Η θεραπεία όμως για το "ελληνικό SAD" ακόμα δεν έχει βρεθεί. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και του Δία, του θεού της φιλοξενίας...
Με λίγα λόγια, το τελευταίο έκανε μνοία σε ένα σύνδρομο, γνωστό και ως Seasonal Affective Disorder (SAD) με εναλλακτική ονομασία - κατά την wikipedia - winter depression. Το σύνδρομο SAD περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση όπου η έλλειψη φυσικού φωτός, λόγω κακοκαιρίας και συννεφιάς, προκαλεί την αίσθηση της κατάπτωσης. Όταν ένα άτομο πάσχει από το σύνδρομο SAD θεωρεί ότι δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια να κάνει καθημερινές ασχολίες, όπως το να σηκωθεί από το κρεβάτι, να πάει στη δουλειά του, να φροντίσει τον κήπο του ή τα κατοικίδια του και γενικά να αναλωθεί σε καθημερινές ασχολίες τις οποίες σε αντίθετη περίπτωση θα πραγματοποιούσε πρόθυμα. Στην ακραία του μορφή, για να αντιμετωπιστεί το σύνδρομο SAD απαιτείται ψυχιατρική παρακολούθηση και στην ακόμα πιο ακραία του μορφή, τα άτομα ίσως να σκεφτούν την αυτοκτονία ως τη λύση στα προβλήματα που τους ταλανίζουν.
Ένα άλλο σύνηθες σύμπτωμα του SAD είναι ο αδικαιολόγητος θυμός και η κακοτροπία έναντι των συνανθρώπων των ατόμων που πάσχουν από το σύμπτωμα. Αδικαιολόγητος θυμός, ειρωνεία, ερειστική διάθεση και άλλα παρεμφερή συμπτώματα αποτελούν μεγάλο μέρος της συμπτωματολογίας του SAD.
Ο παραλληλισμός γίνεται πιστεύω αυτόματα. Πως είναι δυνατόν σε μια ηλιόλουστη χώρα, να είμαστε τόσο αγενείς, ειρωνικοί και έτοιμοι για καυγά. Πως είναι δυνατόν να ψάχνουμε αιτία για να τσακωθούμε και να μην έχουμε την υπομονή να λύσουμε ευγενικά τις διαφορές μας. Πως είναι δυνατό να προτιμούμε την βίαιη από την συναινετική λύση. Έχοντας ζήσει και στο εξωτερικό και μιλώντας με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε από τους πρώτους λαούς με κρούσματα SAD, αλλά με 300 μέρες ήλιο το χρόνο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα, ποια αρχή, ποιος νόμος σου δίνει το δικαίωμα να μιλάς άσχημα σε κάποιον που γνωρίζεις μόλις 10 λεπτά μόνο και μόνο επειδή έτυχε να εκφέρει διαφορετική άποψη από εσένα. Πραγματικά λυπηρό.
Η θεραπεία για το SAD είναι η έκθεση στο φως (φυσικό ή τεχνητό). Η θεραπεία όμως για το "ελληνικό SAD" ακόμα δεν έχει βρεθεί. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και του Δία, του θεού της φιλοξενίας...
Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007
Rebellion in Dreamland (Part I)
Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει και αναπτύσσεται αλλά παράλληλα να μεταβάλλεται και από αυτό. Επίσης είναι ον παρατηρητικό. Πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει σε μια ιδέα, ένα περιστατικό, μια διήγηση αν δεν την παρατηρήσει και ο ίδιος άμεσα. Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι οι θρησκόληπτοι με την κακή έννοια και οι θιασώτες του «Πίστευε και μη ερεύνα».
Στην μικρή εμπειρία που έχω αποκομίσει σαν σκεπτόμενος άνθρωπος, παρατηρώ και συνεχίζω να παρατηρώ αλλαγές. Αλλαγές στην κοινωνία, στη πολιτική, στο τρόπο ζωής μας και σε πολλές άλλες πτυχές της καθημερινότητας. Αρκετές φορές σκέφτηκα, ή μάλλον αναλογίστηκα, πως μπορώ από την πλευρά μου να αλλάξω κάτι ή να ταχθώ υπέρ των πολλών διαφωνούντων φωνών που πληθαίνουν καθημερινά. Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα τίποτα πέρα από ασφαλείς ιδεολογικές συζητήσεις και κάποιες λιγοστές πράξεις συμπαράστασης που όμως φαντάζουν ανούσιες μερικές φορές.
Μπορεί ο Μίκης Θεοδωράκης στο παρελθόν να ταλανιζόταν από το ένα πολιτικό άκρο στο άλλο, εν τούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο συγκεκριμένος συνθέτης είναι σκεπτόμενο ον. Μια συνέντευξη του, την οποία είχα παρακολουθήσει πριν από 3-4 χρόνια στη τηλεόραση, με είχε βάλει σε σκέψεις όσον αφορά τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Με λίγα λόγια, ο Θεοδωράκης περιέγραφε μια συμπεριφορά όπου αν δεν μας αρέσει κάτι, αντιδρούμε και το αλλάζουμε. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια γιατί θεωρούμε ότι το κόστος είναι δυσανάλογο των υπηρεσιών, απλά δεν πληρώνουμε. Δεν θέλουμε να ψηφίσουμε γιατί κανείς απλά δεν προσφέρει αυτά που ευαγγελίζεται, απλά δεν κατεβαίνουμε στις κάλπες. Δεν θέλουμε να γίνουμε τα γρανάζια του καπιταλισμού, απλά δεν δουλεύουμε σε πολυεθνικές επιχειρήσεις-κολοσσούς. Όλα αυτά φαντάζουν δύσκολα ακόμα και στα λόγια, πόσο μάλλον στη πράξη.
Πραγματικά, πολλές φορές παρατηρούσα τα κακώς κείμενα και επιθυμούσα να τα αλλάξω, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά στον 21ο αιώνα. Οι άστεγοι στην Πλ. Ομονοίας και στην Πλ. Κουμουνδούρου, τα παιδιά των φαναριών στη Λ. Συγγρού, οι νεόπλουτοι στα ακριβά στέκια της παραλιακής και χιλιάδες άλλες παραφωνίες είναι μερικά από τα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ αυτή την στιγμή. Και για να βγούμε και για λίγο εκτός συνόρων, ο εμφύλιος στην Γάζα, τα παιδιά στην τριτοκοσμικές χώρες της μαύρης ηπείρου, οι δικτατορίες στην Κούβα και σε άλλα κράτη. Ο κατάλογος είναι πραγματικά τεράστιος. Σε αυτές τις στιγμές όμως φαίνεται η διαφορά μεταξύ δυο ανθρώπων. Από την μία έχεις τους ιδεαλιστές που απλά σχολιάζουν εκ του ασφαλούς και προτρέπουν τον απλό λαό να αντιταχθεί και από την άλλη έχεις τους ενεργούς αντιδρώντες, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, την Greenpeace και πολλές άλλες ενεργές οργανώσεις. Στη μέση βρίσκομαι εγώ, ο οποίος προσπαθεί να ομοιάσει με την δεύτερη κατηγορία αλλά πραγματικά κάτι τέτοιο φαντάζει πολύ δύσκολο. Όσο μεγαλώνεις βολεύεσαι λένε κάποιοι… Στην περίπτωση μου, ποτέ κάτι τέτοιο δεν φάνταζε τόσο επίκαιρο....
Στην μικρή εμπειρία που έχω αποκομίσει σαν σκεπτόμενος άνθρωπος, παρατηρώ και συνεχίζω να παρατηρώ αλλαγές. Αλλαγές στην κοινωνία, στη πολιτική, στο τρόπο ζωής μας και σε πολλές άλλες πτυχές της καθημερινότητας. Αρκετές φορές σκέφτηκα, ή μάλλον αναλογίστηκα, πως μπορώ από την πλευρά μου να αλλάξω κάτι ή να ταχθώ υπέρ των πολλών διαφωνούντων φωνών που πληθαίνουν καθημερινά. Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα τίποτα πέρα από ασφαλείς ιδεολογικές συζητήσεις και κάποιες λιγοστές πράξεις συμπαράστασης που όμως φαντάζουν ανούσιες μερικές φορές.
Μπορεί ο Μίκης Θεοδωράκης στο παρελθόν να ταλανιζόταν από το ένα πολιτικό άκρο στο άλλο, εν τούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο συγκεκριμένος συνθέτης είναι σκεπτόμενο ον. Μια συνέντευξη του, την οποία είχα παρακολουθήσει πριν από 3-4 χρόνια στη τηλεόραση, με είχε βάλει σε σκέψεις όσον αφορά τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Με λίγα λόγια, ο Θεοδωράκης περιέγραφε μια συμπεριφορά όπου αν δεν μας αρέσει κάτι, αντιδρούμε και το αλλάζουμε. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια γιατί θεωρούμε ότι το κόστος είναι δυσανάλογο των υπηρεσιών, απλά δεν πληρώνουμε. Δεν θέλουμε να ψηφίσουμε γιατί κανείς απλά δεν προσφέρει αυτά που ευαγγελίζεται, απλά δεν κατεβαίνουμε στις κάλπες. Δεν θέλουμε να γίνουμε τα γρανάζια του καπιταλισμού, απλά δεν δουλεύουμε σε πολυεθνικές επιχειρήσεις-κολοσσούς. Όλα αυτά φαντάζουν δύσκολα ακόμα και στα λόγια, πόσο μάλλον στη πράξη.
Πραγματικά, πολλές φορές παρατηρούσα τα κακώς κείμενα και επιθυμούσα να τα αλλάξω, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά στον 21ο αιώνα. Οι άστεγοι στην Πλ. Ομονοίας και στην Πλ. Κουμουνδούρου, τα παιδιά των φαναριών στη Λ. Συγγρού, οι νεόπλουτοι στα ακριβά στέκια της παραλιακής και χιλιάδες άλλες παραφωνίες είναι μερικά από τα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ αυτή την στιγμή. Και για να βγούμε και για λίγο εκτός συνόρων, ο εμφύλιος στην Γάζα, τα παιδιά στην τριτοκοσμικές χώρες της μαύρης ηπείρου, οι δικτατορίες στην Κούβα και σε άλλα κράτη. Ο κατάλογος είναι πραγματικά τεράστιος. Σε αυτές τις στιγμές όμως φαίνεται η διαφορά μεταξύ δυο ανθρώπων. Από την μία έχεις τους ιδεαλιστές που απλά σχολιάζουν εκ του ασφαλούς και προτρέπουν τον απλό λαό να αντιταχθεί και από την άλλη έχεις τους ενεργούς αντιδρώντες, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, την Greenpeace και πολλές άλλες ενεργές οργανώσεις. Στη μέση βρίσκομαι εγώ, ο οποίος προσπαθεί να ομοιάσει με την δεύτερη κατηγορία αλλά πραγματικά κάτι τέτοιο φαντάζει πολύ δύσκολο. Όσο μεγαλώνεις βολεύεσαι λένε κάποιοι… Στην περίπτωση μου, ποτέ κάτι τέτοιο δεν φάνταζε τόσο επίκαιρο....
Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2007
Dedication
Δυστυχώς οι μέρες που πέρασαν συνοδεύτηκαν από ένα πολύ δυσάρεστο προσωπικό γεγονός. Δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα όταν βρίσκεσαι απέναντι στο θάνατο. Απλά τον αποδέχεσαι στο μέτρο του δυνατού. Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός και ίσως να είναι, αν και πολλά βιώματα μεταφέρονται και μένουν ανεξίτηλα στον ψυχισμό μας οπότε δεν τίθεται θέμα να σβηστεί κάτι – απλά ξεθωριάζει.
Πριν από μερικά χρόνια συνέβη ένα γεγονός που έμελλε να στιγματίσει τη ζωή μου για πάντα. Νέος, γύρω στα 23, με οράματα για το μέλλον και όρεξη για την πραγματοποίηση αυτών βρέθηκα πάλι μπροστά από το δυσβάστακτο φορτίο του θανάτου. Μόνο που εκείνη την φορά το φορτίο ήταν απείρως μεγαλύτερο από οτιδήποτε άλλο έχω σηκώσει. Δεν ξέρω για όλους τους άλλους συνανθρώπους μου, αλλά προσωπικά μέχρι εκείνη την στιγμή της ζωής μου δεν μπορούσα να συλλάβω την έννοια του θανάτου. Είχα βέβαια χάσει τους δύο μου παππούδες και την μία γιαγιά μου αλλά από την μία η μεγάλη τους ηλικία και από την άλλη η φύση του ανθρώπου και η ροπή του προς το θάνατο συνέβαλλαν στο να περάσει αυτή η εμπειρία όσο πιο ομαλά γινότανε. Το γεγονός όμως που δεν μπορούσα να συλλάβω ήταν ο θάνατος μικρών σε ηλικία ατόμων και δη φίλων μου.
Η εν λόγω κοπέλα ήταν συμφοιτήτρια μου κατά την περίοδο που σπούδαζα στο εξωτερικό. Διέθετε σπάνιο και ευχάριστο χαρακτήρα και αυτό ήταν κάτι στο οποίο – κατά γενική ομολογία – συμφωνούσαν όλοι όσοι την ήξεραν. Ο αιφνίδιος θάνατος της ήταν κάτι που σημάδευσε τη ζωή μου για πάντα . Η λύπη και η οδύνη που ένιωσα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Η αίσθηση και η σκέψη ότι συνομιλείς με κάποιον το πρωί, και το απόγευμα φεύγει από τη ζωή είναι κάτι το οποίο όσο «σκληρό» χαρακτήρα και να διαθέτει κάποιος δεν μπορεί να αποδεχθεί. Ιδιαίτερα για ένα κορίτσι 23 ετών που έβλεπε το μέλλον να ξεδιπλώνεται μπροστά της, έτοιμο να το διεκδικήσει και να το διαμορφώσει. Δεν έχω κατασταλάξει αν το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο» αλλά όλη μου η ζωή μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα περιστρεφόταν στον άξονα ότι τα αγαπημένα μου πρόσωπα θα είναι πάντα εκεί όποτε τα χρειαστώ. Από τότε όμως και μετά προσπαθώ κάθε μέρα που περνάει να συνειδητοποιήσω ότι αυτό δεν θα είναι πάντα εφικτό – δυστυχώς. Αν και έχω κάνει βήματα «προόδου» σε αυτόν τον τομέα, γνωρίζω μάλλον εκ των προτέρων ότι αν η μοίρα με φέρει πάλι μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός θα λυγίσω. Και όχι μόνο θα λυγίσω αλλά δεν θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω ακόμα μια φορά ότι οι άνθρωποι φεύγουν ακόμα και σε μικρή και τρυφερή ηλικία. Η λέξη «αδικία» φαντάζει μερικές φορές πολύ μικρή.
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το post σε αυτή την κοπέλα ως ελάχιστο φόρο τιμής. Αν και το «κίνητρο» για να γράψω αυτές τις σκέψεις αποτέλεσε ο θάνατος ενός άλλου κοντινού μου προσώπου, εν τούτοις τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την αίσθηση. Το μεσημέρι μου έλεγε ότι πάει μια βόλτα. Δυστυχώς δεν γύρισε ποτέ από εκείνη τη βόλτα….
Πριν από μερικά χρόνια συνέβη ένα γεγονός που έμελλε να στιγματίσει τη ζωή μου για πάντα. Νέος, γύρω στα 23, με οράματα για το μέλλον και όρεξη για την πραγματοποίηση αυτών βρέθηκα πάλι μπροστά από το δυσβάστακτο φορτίο του θανάτου. Μόνο που εκείνη την φορά το φορτίο ήταν απείρως μεγαλύτερο από οτιδήποτε άλλο έχω σηκώσει. Δεν ξέρω για όλους τους άλλους συνανθρώπους μου, αλλά προσωπικά μέχρι εκείνη την στιγμή της ζωής μου δεν μπορούσα να συλλάβω την έννοια του θανάτου. Είχα βέβαια χάσει τους δύο μου παππούδες και την μία γιαγιά μου αλλά από την μία η μεγάλη τους ηλικία και από την άλλη η φύση του ανθρώπου και η ροπή του προς το θάνατο συνέβαλλαν στο να περάσει αυτή η εμπειρία όσο πιο ομαλά γινότανε. Το γεγονός όμως που δεν μπορούσα να συλλάβω ήταν ο θάνατος μικρών σε ηλικία ατόμων και δη φίλων μου.
Η εν λόγω κοπέλα ήταν συμφοιτήτρια μου κατά την περίοδο που σπούδαζα στο εξωτερικό. Διέθετε σπάνιο και ευχάριστο χαρακτήρα και αυτό ήταν κάτι στο οποίο – κατά γενική ομολογία – συμφωνούσαν όλοι όσοι την ήξεραν. Ο αιφνίδιος θάνατος της ήταν κάτι που σημάδευσε τη ζωή μου για πάντα . Η λύπη και η οδύνη που ένιωσα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Η αίσθηση και η σκέψη ότι συνομιλείς με κάποιον το πρωί, και το απόγευμα φεύγει από τη ζωή είναι κάτι το οποίο όσο «σκληρό» χαρακτήρα και να διαθέτει κάποιος δεν μπορεί να αποδεχθεί. Ιδιαίτερα για ένα κορίτσι 23 ετών που έβλεπε το μέλλον να ξεδιπλώνεται μπροστά της, έτοιμο να το διεκδικήσει και να το διαμορφώσει. Δεν έχω κατασταλάξει αν το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο» αλλά όλη μου η ζωή μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα περιστρεφόταν στον άξονα ότι τα αγαπημένα μου πρόσωπα θα είναι πάντα εκεί όποτε τα χρειαστώ. Από τότε όμως και μετά προσπαθώ κάθε μέρα που περνάει να συνειδητοποιήσω ότι αυτό δεν θα είναι πάντα εφικτό – δυστυχώς. Αν και έχω κάνει βήματα «προόδου» σε αυτόν τον τομέα, γνωρίζω μάλλον εκ των προτέρων ότι αν η μοίρα με φέρει πάλι μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός θα λυγίσω. Και όχι μόνο θα λυγίσω αλλά δεν θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω ακόμα μια φορά ότι οι άνθρωποι φεύγουν ακόμα και σε μικρή και τρυφερή ηλικία. Η λέξη «αδικία» φαντάζει μερικές φορές πολύ μικρή.
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το post σε αυτή την κοπέλα ως ελάχιστο φόρο τιμής. Αν και το «κίνητρο» για να γράψω αυτές τις σκέψεις αποτέλεσε ο θάνατος ενός άλλου κοντινού μου προσώπου, εν τούτοις τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την αίσθηση. Το μεσημέρι μου έλεγε ότι πάει μια βόλτα. Δυστυχώς δεν γύρισε ποτέ από εκείνη τη βόλτα….
Κυριακή, 24 Ιουνίου 2007
Free time...We want more!!
Θυμάμαι παλιά τους γονείς μου που με προέτρεπαν να κάνω σχέδια για τη ζωή μου και όσο μπορώ να προσπαθώ να τα εκπληρώνω. Σε γενικές γραμμές ακολούθησα τη συμβουλή τους όχι τόσο με τη μορφή υπακοής όσο γιατί ενδόμυχα πίστευα ότι αυτό θα με βοηθούσε να πετύχω περισσότερα επιτεύγματα. Έχω φτάσει σε μια ηλικία που ούτε μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω αποκτήσει όσες εμπειρίες μου αναλογούν αλλά ούτε ότι δεν μπορώ να εκφράσω μια τεκμηριωμένη γνώμη για κάποια πράγματα. Ένα θέμα λοιπόν για το οποίο είμαι αρκετά σίγουρος είναι ότι ο σχεδιασμός, αν και ωφέλιμος, τις περισσότερες φορές είναι μάταιος μιας και τίποτα δεν μπορεί να προσχεδιαστεί απόλυτα.
Στο www.blogspace.gr παρακολούθησα ένα πολύ ενδιαφέρον post με θέμα το πόσο συχνά θα πρέπει (?) να ανανεώνουμε το ιστολόγιο μας. Ακούστηκαν αρκετές απόψεις αν και το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών ανανεώσεων του blog ποικίλει και μεταβάλλεται ανάλογα με τις συνθήκες του κάθε χρήστη. Είμαι νέος ακόμα στα blogs και πίστευα ότι δύο με τρεις ανανεώσεις τη βδομάδα είναι μια καλή και επιτεύξιμη συχνότητα. Έκανα όμως λάθος.
Σήμερα ήταν το τρίτο Σαββατοκύριακο το οποίο χρειάστηκε να εργαστώ όλη μέρα και παράλληλα το πιο κουραστικό. Οδηγώντας προς το σπίτι αναλογίστηκα και συνειδητοποίησα πόσο άλλαξαν οι ρυθμοί ζωής μου μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Από την ανεμελιά των φοιτητικών χρόνων πέρασα στην άγρια και κουραστική καθημερινότητα. Το αποτέλεσμα αυτού: η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου. Κατά τη γνώμη μου, όλες οι έννοιες μπορούν να σχεδιαστούν σαν ένα παραλληλόγραμμο με σταθερό εμβαδόν. Μπορείς να μεταβάλλεις όσο επιθυμείς τις δύο διαστάσεις του αλλά κατά 99% δεν θα μπορέσεις ποτέ να αυξήσεις το εμβαδόν του. Ας πάρουμε για παράδειγμα την εργασία μας. Εκτός από τις ελάχιστες περιπτώσεις των εισοδηματιών και άλλων παρεμφερών επαγγελμάτων όλοι οι υπόλοιποι χρειάζεται να εργαστούμε για να ζήσουμε. Έχουμε επομένως να διαλέξουμε μεταξύ δύο πόλων. Πολλά χρήματα και πολλές ώρες εργασίας από την μία, λιγότερα χρήματα και περισσότερος ελεύθερος χρόνος από την άλλη. Μεταξύ αυτών των δύο πόλων υπάρχουν όλες οι ενδιάμεσες περιπτώσεις. Όσο και να έχω προσπαθήσει δεν έχω βρει τρόπο να επιλέξω κάτι που θα απαιτεί λίγες ώρες ενασχόλησης και θα αποδίδει πολλά χρήματα ή σύμφωνα με την δική μου οπτική να αυξήσω το εμβαδόν του παραλληλογράμμου «απολαβές-ελεύθερος χρόνος». Προσωπικά, και πιθανότατα λόγω ανασφαλειών, έχω επιλέξει το παραλληλόγραμμο μου να έχει μεγαλύτερη την πρώτη πλευρά. Πραγματικά ζηλεύω αυτούς που έχουν επιλέξει τη δεύτερη.
Λένε πως μόνο όταν αποχωρίζεσαι κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι απλά κάποιες ώρες της ημέρας μας όμοιες με όλες τις άλλες. Είναι αγαθό. Κατά τη διάρκεια του απελευθερώνουμε το συσσωρευμένο άγχος της ημέρας και ασχολούμαστε με οτιδήποτε μας ευχαριστεί. Ειλικρινά νιώθω δέσμιος αυτής της έννοιας και για να επανέλθω λίγο στο θέμα με το οποίο άνοιξα το post μου, ποτέ ο ελεύθερος χρόνος δεν σχεδιάζεται. Όσο και να προσπαθήσεις να τον οριοθετήσεις, στο τέλος ότι πρόγραμμα έχει τεθεί θα αποδειχθεί μη ρεαλιστικό. Έφτασα έτσι στο συμπέρασμα ότι η ανανέωση του blog μου 2-3 φορές τη βδομάδα είναι κάτι το μη επιτεύξιμο για μένα. Προσωπικά με λειπεί το γεγονός αυτό διότι αλλιώς ξεκίνησα και αλλού έφτασα. Μερικές φορές σκέφτομαι να γυρίσω σελίδα και να αλλάξω τρόπο ζωής. Δυστυχώς όμως νιώθω πολύ ευθραυστος για να το κάνω. Ίσως θα πρέπει να βρω συμπαραστάτες ... πράγμα πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο.
Στο www.blogspace.gr παρακολούθησα ένα πολύ ενδιαφέρον post με θέμα το πόσο συχνά θα πρέπει (?) να ανανεώνουμε το ιστολόγιο μας. Ακούστηκαν αρκετές απόψεις αν και το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών ανανεώσεων του blog ποικίλει και μεταβάλλεται ανάλογα με τις συνθήκες του κάθε χρήστη. Είμαι νέος ακόμα στα blogs και πίστευα ότι δύο με τρεις ανανεώσεις τη βδομάδα είναι μια καλή και επιτεύξιμη συχνότητα. Έκανα όμως λάθος.
Σήμερα ήταν το τρίτο Σαββατοκύριακο το οποίο χρειάστηκε να εργαστώ όλη μέρα και παράλληλα το πιο κουραστικό. Οδηγώντας προς το σπίτι αναλογίστηκα και συνειδητοποίησα πόσο άλλαξαν οι ρυθμοί ζωής μου μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Από την ανεμελιά των φοιτητικών χρόνων πέρασα στην άγρια και κουραστική καθημερινότητα. Το αποτέλεσμα αυτού: η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου. Κατά τη γνώμη μου, όλες οι έννοιες μπορούν να σχεδιαστούν σαν ένα παραλληλόγραμμο με σταθερό εμβαδόν. Μπορείς να μεταβάλλεις όσο επιθυμείς τις δύο διαστάσεις του αλλά κατά 99% δεν θα μπορέσεις ποτέ να αυξήσεις το εμβαδόν του. Ας πάρουμε για παράδειγμα την εργασία μας. Εκτός από τις ελάχιστες περιπτώσεις των εισοδηματιών και άλλων παρεμφερών επαγγελμάτων όλοι οι υπόλοιποι χρειάζεται να εργαστούμε για να ζήσουμε. Έχουμε επομένως να διαλέξουμε μεταξύ δύο πόλων. Πολλά χρήματα και πολλές ώρες εργασίας από την μία, λιγότερα χρήματα και περισσότερος ελεύθερος χρόνος από την άλλη. Μεταξύ αυτών των δύο πόλων υπάρχουν όλες οι ενδιάμεσες περιπτώσεις. Όσο και να έχω προσπαθήσει δεν έχω βρει τρόπο να επιλέξω κάτι που θα απαιτεί λίγες ώρες ενασχόλησης και θα αποδίδει πολλά χρήματα ή σύμφωνα με την δική μου οπτική να αυξήσω το εμβαδόν του παραλληλογράμμου «απολαβές-ελεύθερος χρόνος». Προσωπικά, και πιθανότατα λόγω ανασφαλειών, έχω επιλέξει το παραλληλόγραμμο μου να έχει μεγαλύτερη την πρώτη πλευρά. Πραγματικά ζηλεύω αυτούς που έχουν επιλέξει τη δεύτερη.
Λένε πως μόνο όταν αποχωρίζεσαι κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι απλά κάποιες ώρες της ημέρας μας όμοιες με όλες τις άλλες. Είναι αγαθό. Κατά τη διάρκεια του απελευθερώνουμε το συσσωρευμένο άγχος της ημέρας και ασχολούμαστε με οτιδήποτε μας ευχαριστεί. Ειλικρινά νιώθω δέσμιος αυτής της έννοιας και για να επανέλθω λίγο στο θέμα με το οποίο άνοιξα το post μου, ποτέ ο ελεύθερος χρόνος δεν σχεδιάζεται. Όσο και να προσπαθήσεις να τον οριοθετήσεις, στο τέλος ότι πρόγραμμα έχει τεθεί θα αποδειχθεί μη ρεαλιστικό. Έφτασα έτσι στο συμπέρασμα ότι η ανανέωση του blog μου 2-3 φορές τη βδομάδα είναι κάτι το μη επιτεύξιμο για μένα. Προσωπικά με λειπεί το γεγονός αυτό διότι αλλιώς ξεκίνησα και αλλού έφτασα. Μερικές φορές σκέφτομαι να γυρίσω σελίδα και να αλλάξω τρόπο ζωής. Δυστυχώς όμως νιώθω πολύ ευθραυστος για να το κάνω. Ίσως θα πρέπει να βρω συμπαραστάτες ... πράγμα πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)