Foreword

Για να πω την αλήθεια, η ιδέα ενός blog ποτέ δεν με είχε εξιτάρει ιδιαίτερα. Ακόμα και όταν ξέσπασε μαινόμενη η "μόδα" για τα blogs στην Ελλάδα, πολλοί γνωστοί μου μέσα σε ένα βράδυ είχαν δημιουργήσει το δικό τους διαδικτυακό χώρο όπου μέσα σε αυτό έγραφαν για θέματα που τους απασχολούσαν, για θέματα που ήθελαν να συζητήσουν με άλλους ομοϊδεάτες τους ή για θέματα που πίστευαν ότι έπρεπε να αποκτήσουν κάποια αναγνωρισιμότητα. Το αποτέλεσμα των συγκεκριμένων blogs όπως και πολλών άλλων, καθώς επίσης και την επίδραση τους δεν είμαι σε θέση να τα σχολιάσω. Μέσα από συζητήσεις που είχα επί αυτού του θέματος, εγώ παρέμενα ακλόνητος στην αρχική μου πεποίθηση ότι ένα blog προσφέρει λιγότερα απ' ότι απαιτεί.

Οι βασικοί λόγοι γι' αυτό ήταν δύο. Πρώτον και κύριον, ένα blog απαιτεί αφοσίωση. Καθημερινή, εβδομαδιαία, μηνιαία... πάντως αφοσίωση. Εκείνη την εποχή μου φαινόταν αδιανόητο κάποιος να εξωτερικεύει τις απόψεις του και τα ενδιαφέροντα του σε σχεδόν καθημερινή βάση μόνο και μόνο για να νιώθει ότι αυτά που γράφει διαβάζονται, σχολιάζονται, αποδοκιμάζονται ή προσυπογράφονται από αγνώστους. Μετά από κάποια χρόνια, πολλά από αυτα τα blogs έκλεισαν, είτε από έλλειψη χρόνου, είτε από μεταστροφή του ενδιαφέροντος σε άλλες μορφές ενασχόλησης, είτε από απλή "βαρεμάρα" των συγγραφέων τους. Στον αντίποδα όμως, αρκετά κράτησαν, αλλά η γενική εικόνα έμοιαζε σαν παρατημένα και γκρεμισμένα σπίτια μετά από την αμείλικτη πάροδο του χρόνου.

Ο δεύτερος σημαντικότερος λόγος ήταν ο εξής απλός. ΟΚ, φτιάχνω ένα blog, το διανθίζω με ότι με αντιπροσωπεύει και με ευχαριστεί, φροντίζω επίσης να το ανανεώνω συχνά, αλλά ποιος θα το διαβάσει; Το να "πέσεις" τυχαία πάνω σε ένα blog κάποιου μοιάζει λίγο με το να συναντήσεις κάποιον στη Γαλλία και την επόμενη μέρα να τον ξανασυναντήσεις στο Θησείο να πίνει καφέ στην λιακάδα. Πιθανότητες; Ελάχιστες εώς μιδαμινές. Ένα από τα επιχειρήματα των bloggers είναι ότι το να συντηρείς ένα blog δεν έχει σαν στόχο το να γίνεις γνωστός. Συμφωνώ και διαφωνώ ταυτόχρονα. Το να "γίνεις γνωστός" εξαρτάται από πολλές παραμέτρους και ίσως να ακούγεται κάπως εγωϊστικό και ματαιόδοξο σαν σκοπός. Το να θέλεις να διαβάζονται από τρίτους αυτά που γράφεις όμως είναι θεμιτό. Παίρνοντας αυτό σαν βάση, αναρωτιέμαι: Αν δεν επιθυμεί λοιπόν κάποιος να διαβαστεί, γιατί να μπει στον κόπο να γράψει online;

Αν διάβαζα εγω αυτό το κείμενο σίγουρα θα ρωτούσα πως είναι δυνατόν εκείνος που θεωρούσε το blogging χάσιμο χρόνου να ασχολείται τώρα με αυτό. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι με την πάροδο του χρόνου αναθεώρησα τις απόψεις μου. Πλέον, προτιμώ να βλέπω αυτή την ασχολία σαν τη συγγραφή ενός ημερολογίου. Το ημερολόγιο σου δεν σε νοιάζει να διαβαστεί ή να πέσει στα χέρια κάποιου άλλου. Το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τα προσωπικά θέματα που δεν έχεις πρόβλημα να μοιραστείς με άλλους και τα θέματα τα οποία επουδενί δεν θες να μοιραστείς. Το blog για μένα περιέχει ζητήματα της πρώτης κατηγορίας.

Τελειώνοντας αυτή την εισαγωγή θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου σε ένα πολύ καλό μου φίλο, ο οποίος χωρίς να το ξέρει, μου έδωσε την τελευταία και την πιο σημαντική ώθηση για να αρχίσω αυτό το blog.

D-Faser