Times Change (part I)

Τις προάλλες είδα με δύο φίλους μου μια, κατά τη γνώμη μου, αρκετά προφητική ταινία. Το όνομα αυτής Children of Men και λάμβανε χώρα στο Λονδίνο του 2027. Για κάποιο λόγο που σαφώς συνδέεται με τον τρόπο ζωής της σημερινής κοινωνίας το ανθρώπινο είδος μαστιζόταν από μία όχι ακριβώς ασθένεια αλλά κατάρα, την στειρότητα. Το concept της συγκεκριμένης ταινίας ήταν αρκετά καλό σαν σκέψη και περίμενα να δω κάτι ανάλογο και σε σκηνοθετικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα δεν με ικανοποίησε αλλά οι λόγοι γι’ αυτό δεν εμπίπτουν στα πλαίσια του συγκεκριμένου post.

Μετά το τέλος της ταινίας ακολούθησε μια χαλαρή συζήτηση πάνω στο θέμα του έργου. Είναι όντως ορατός ο κίνδυνος το ανθρώπινο είδος να αφανιστεί με αυτόν τον αναπάντεχο τρόπο; Συμφωνήσαμε όλοι ότι ο σεναριογράφος δεν ήθελε να περάσει το μήνυμα ότι ο κόσμος μας κινδυνεύει από την στειρότητα. Ήταν απλά μια προσωποποίηση του γεγονότος ότι οι καιροί αλλάζουν και ο κίνδυνος αλλοτρίωσης της κοινωνίας παραμονεύει. Είναι γνωστό ότι κάθε περίοδος της ανθρωπότητας συνοδευόταν από διαφορετικά ήθη και έθιμα. Από διαφορετικούς ρυθμούς και τρόπους ζωής αν προτιμάτε. Οι μεταλλαγές αυτές όμως γινόντουσαν με ρυθμούς πολύ πιο αργούς και «νωχελικούς» απ’ ότι τώρα.

Πάρτε για παράδειγμα το χάσμα γενεών. Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς αντιμετωπίσατε το συγκεκριμένο φαινόμενο και αρκετοί από εσάς ίσως και να φέρουν τραυματικές εμπειρίες από αυτό. Αν όμως θελήσουμε να γυρίσουμε μια γενιά πίσω (σε εκείνη των γονιών μας) θα βλέπαμε ότι αυτό το χάσμα δεν ήταν τόσο μεγάλο. Βέβαια, δεν είμαι κοινωνιολόγος για να εξετάσω αυτή την πεποίθηση από επιστημονική σκοπιά αλλά μέσα από συζητήσεις που έχω κάνει έχω υιοθετήσει αυτήν την άποψη. Η κοινωνία μας βαδίζει πολύ γρήγορα. Ίσως πολύ πιο γρήγορα για να την ακολουθήσει ο μέσος άνθρωπος.

Όσο και απελευθερωμένος και να είναι κάποιος δεν μπορεί να μην προσέξει τις ορδές των πανομοιότυπων ανηλίκων που βολτάρουν κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ στις γνωστές γωνιές-σημεία συνάντησης της Αθήνας και να μην περάσει έστω και μία σκέψη από το μυαλό του ότι αυτό που βλέπει ίσως και να μην είναι το φυσιολογικό. Ολόιδια κουρέματα, ολόιδιο dress code, ολόιδια παπούτσια αλλά και ολόιδια συμπεριφορά στοιχειοθετούν αυτό που ορισμένοι γενικεύουν χαρακτηρίζοντας το ως γενιά emo. Αν αυτό το είδος εμφάνισης – και δεν επιθυμώ να το προβάλλω ως είδος αντιμετώπισης της ζωής – δημιουργήθηκε έτσι ώστε ορισμένοι να ξεχωρίσουν από τη μάζα, πολύ φοβάμαι ότι απέτυχε. Δεν ξέρω αν αυτή η μαζοποίηση είναι απλά ένα σημάδι των καιρών ή μια κατάσταση που αρχίζει να εδραιώνεται αλλά σίγουρα, και όσον αφορά το τώρα, η εικόνα είναι μάλλον δυσοίωνη και δύσπεπτη. Αλλά είναι αυτό αναγκαία κακό για την εξέλιξη του ανθρώπου;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δυστυχώς θα την λάβουμε μετά από πολλά χρόνια και ίσως με ένα τρόπο όπου θα είναι δύσκολο εώς αδύνατο να επιχειρήσουμε αναστροφή. Προς το παρόν μπορούμε να παρακολουθήσουμε το video clip των Porcupine Tree (http://www.youtube.com/watch?v=sUnAxegUJu0) και να αναρωτηθούμε αν αυτές οι σκηνές διαδραματίζονται κοντά μας ή ευτυχώς για μας πολύ μακριά, στην αυλή του γείτονα….