Times Change (part II)

Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα προάστειο της Αττικής το οποίο δεν ήταν τόσο πυκνοκατοικημένο ώστε να με κάνει να νιώθω κλειστοφοβικά αλλά ούτε και τόσο κυριλέ ώστε ίσως να συντελούσε στο να διαφθείρει τον χαρακτήρα μου. Παρόλα αυτά, τα πρώτα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σε ένα νησί του Ιονίου και μετέπειτα στο κέντρο της Αθήνας, σε μια πολυκατοικία επί της 3ης Σεπτεμβρίου. Αν και ήμουνα αρκετά μικρός, θυμάμαι ακόμα το σχολείο μου. Βρισκόταν επί της Αριστοτέλους, ανάμεσα σε τσιμεντένιες πολυκατοικίες οι οποίες δημιουργούσαν ένα σκηνικό ακατάλληλο για στέγαση σχολείου. Το πρώτο πράγμα που έβλεπες καθώς το αντίκρυζες ήταν η τεράστια, ψηλή και γκρίζα καγκελόπορτα του και το υποτυπώδες προαύλιο με 2 μπασκέτες σε κάθε του άκρη. Τα διαλείμματα ήταν σκέτη κόλαση. Ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλον και ουκ ολίγες φορές, λόγω προβλήματος χώρου, πολλοί δάσκαλοι μας κρατούσαν μέσα στις τάξεις την ώρα του διάλλειμματος. Ωστόσο, οι σχολικές ώρες ήταν οι πιο ζωντανές της τότε καθημερινότητας μου.

Όποιος μένει σε εκείνες τις περιοχές του κέντρου θα ξέρει από πρώτο χέρι ότι εκτός από πεζοδρόμια, δρόμους, μαγαζιά και πολυκατοικίες, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλάνες και πράσινο είναι δύο λέξεις οι οποίες απουσιάζουν από το λεξιλόγιο της Αθήνας. Ακόμα και αν υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις (Πεδίο του Άρεως, Λόφος Στρέφη, Λόφος Λυκαβητού) η γενική εικόνα είναι δυσάρεστη. Επομένως, χώρος για παιχνίδι δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια. Σκεφτόμενος αυτά, πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα δείξω σε κάποιον τουρίστα που θα επισκεφθεί την Αθήνα εκτός από τον Παρθενώνα, τις στήλες του Ολυμπίου Διός, τον Ναό του Ποσειδώνα (αν έχει την υπομονή να οδηγήσουμε μέχρι το Σούνιο) και άντε και το Μοναστηράκι με τους γραφικούς πεζόδρομους του. Άλλη ιστορία αυτό...

Οι γονείς μου αναγνωρίζοντας αυτή την δυσκολία, μου έμαθαν να χρησιμοποιώ το video και την τηλεόραση. Εκείνη την εποχή τα παιδικά προγράμματα είχαν άλλη ποιότητα. Ακόμα ανατριχιάζω όταν ακούω το μουσικό θέμα των Thundercats ή όταν βλέπω τα μπλε πλασματάκια με τα άσπρα καπέλα. Δεν μπορώ να το ξέρω αλλά πιστεύω ότι με τα σημερινά παιδικά προγραμματα – που κατά γενική ομολογία μόνο παιδικά δεν είναι – δεν νομίζω ότι θα διασκέδαζα τόσο. Από εκείνη την περίοδο της ζωής μου θυμάμαι επίσης τις Κυριακές που ο παππούς μου με πήγαινε στην παιδική χαρά. Πραγματικά, εκείνες τις ώρες καταλάβαινα τι σημαίνει να είσαι πιτσιρίκι και τι σημαίνει η ζωή σου να ξεφεύγει ξαφνικά από το στενό χώρο που οριοθετούν 4 τοίχοι.

Μετά από κάποια χρόνια, άλλαξα γειτονιά. Στάθηκα πολύ τυχερός γιατί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το παιχνίδι σε τέτοιες ηλικίες. Ποδόσφαιρο, κρυφτό, επτάπετρο και άλλα τέτοια παιχνίδια με κρατούσαν ευχάριστα απασχολημένο τα απογεύματα. Το πρωί του Σαββάτου ήταν σκέτη απόλαυση. Ξύπναγα πρωί-πρωί για να δω την παρέα του Bugs Bunny, τον Αστυνόμο Σαϊνη και τον Dr. Claw, ένα άλλο παιδικό που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του πια αλλά εξιστορούσε τις βουβές περιπέτειες ενός λαγού που πετούσε βάζοντας σε κίνηση τα αυτιά του (οι ηλικιακά κοντινοί μου θα καταλάβουν αμέσως σε ποιο πράγμα αναφέρομαι), τα Λαστιχαρκουδάκια (θέμα γούστων βέβαια), τον Τομ και Τζέρρυ και φυσικά το καλύτερο μου: το δύσμοιρο Κογιότ που τραβούσε τα πάνδεινα από τον Road Runner.

Σήμερα κοιτάζω πίσω στα παιδικά μου χρόνια και αναπολώ. Προσπαθώ να βρω τα ίδια πράγματα αλλά εις μάτην. Τα σημερινά παιδιά περνάνε το χρόνο τους στα internet café και γυρνάνε τσόντες στα σχολεία με τις κάμερες των κινητών τους. Ακόμα και η τηλεόραση δείχνει παιδικά προγράμματα για το εμπόριο και μόνο, ενώ έχει σαν σκοπό να εξαναγκάσει το παιδί να αγοράσει την κούκλα, τα αξεσουάρ ή την λαμπάδα του αγαπημένου του υπερ-ήρωα. Δεν πιστεύω ότι οι στιγμές που περνάνε τα παιδιά σήμερα θα χαρακτούν σαν εικόνες στο αλμπουμ του μυαλού τους. Όποιος έχει το καλύτερο και πιο σύγχρονο κινητό είναι ο αρχηγός της παρέας και όχι εκείνος που πραγματικά κάνει τους φίλους του να περνάνε καλά με τα αστεία του και τη δυνατή προσωπικότητα του. Μερικές φορές με πιάνει απελπισία. Μερικές φορές νιώθω λύπη για αυτά τα παιδιά που δεν επιλέξανε τίποτα από όλα αυτά, απλά τους επιβλήθηκαν. Δεν πειράζει όμως, ίσως να είναι καλύτερα έτσι...