Dedication

Δυστυχώς οι μέρες που πέρασαν συνοδεύτηκαν από ένα πολύ δυσάρεστο προσωπικό γεγονός. Δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα όταν βρίσκεσαι απέναντι στο θάνατο. Απλά τον αποδέχεσαι στο μέτρο του δυνατού. Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός και ίσως να είναι, αν και πολλά βιώματα μεταφέρονται και μένουν ανεξίτηλα στον ψυχισμό μας οπότε δεν τίθεται θέμα να σβηστεί κάτι – απλά ξεθωριάζει.

Πριν από μερικά χρόνια συνέβη ένα γεγονός που έμελλε να στιγματίσει τη ζωή μου για πάντα. Νέος, γύρω στα 23, με οράματα για το μέλλον και όρεξη για την πραγματοποίηση αυτών βρέθηκα πάλι μπροστά από το δυσβάστακτο φορτίο του θανάτου. Μόνο που εκείνη την φορά το φορτίο ήταν απείρως μεγαλύτερο από οτιδήποτε άλλο έχω σηκώσει. Δεν ξέρω για όλους τους άλλους συνανθρώπους μου, αλλά προσωπικά μέχρι εκείνη την στιγμή της ζωής μου δεν μπορούσα να συλλάβω την έννοια του θανάτου. Είχα βέβαια χάσει τους δύο μου παππούδες και την μία γιαγιά μου αλλά από την μία η μεγάλη τους ηλικία και από την άλλη η φύση του ανθρώπου και η ροπή του προς το θάνατο συνέβαλλαν στο να περάσει αυτή η εμπειρία όσο πιο ομαλά γινότανε. Το γεγονός όμως που δεν μπορούσα να συλλάβω ήταν ο θάνατος μικρών σε ηλικία ατόμων και δη φίλων μου.

Η εν λόγω κοπέλα ήταν συμφοιτήτρια μου κατά την περίοδο που σπούδαζα στο εξωτερικό. Διέθετε σπάνιο και ευχάριστο χαρακτήρα και αυτό ήταν κάτι στο οποίο – κατά γενική ομολογία – συμφωνούσαν όλοι όσοι την ήξεραν. Ο αιφνίδιος θάνατος της ήταν κάτι που σημάδευσε τη ζωή μου για πάντα . Η λύπη και η οδύνη που ένιωσα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Η αίσθηση και η σκέψη ότι συνομιλείς με κάποιον το πρωί, και το απόγευμα φεύγει από τη ζωή είναι κάτι το οποίο όσο «σκληρό» χαρακτήρα και να διαθέτει κάποιος δεν μπορεί να αποδεχθεί. Ιδιαίτερα για ένα κορίτσι 23 ετών που έβλεπε το μέλλον να ξεδιπλώνεται μπροστά της, έτοιμο να το διεκδικήσει και να το διαμορφώσει. Δεν έχω κατασταλάξει αν το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο» αλλά όλη μου η ζωή μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα περιστρεφόταν στον άξονα ότι τα αγαπημένα μου πρόσωπα θα είναι πάντα εκεί όποτε τα χρειαστώ. Από τότε όμως και μετά προσπαθώ κάθε μέρα που περνάει να συνειδητοποιήσω ότι αυτό δεν θα είναι πάντα εφικτό – δυστυχώς. Αν και έχω κάνει βήματα «προόδου» σε αυτόν τον τομέα, γνωρίζω μάλλον εκ των προτέρων ότι αν η μοίρα με φέρει πάλι μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός θα λυγίσω. Και όχι μόνο θα λυγίσω αλλά δεν θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω ακόμα μια φορά ότι οι άνθρωποι φεύγουν ακόμα και σε μικρή και τρυφερή ηλικία. Η λέξη «αδικία» φαντάζει μερικές φορές πολύ μικρή.

Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το post σε αυτή την κοπέλα ως ελάχιστο φόρο τιμής. Αν και το «κίνητρο» για να γράψω αυτές τις σκέψεις αποτέλεσε ο θάνατος ενός άλλου κοντινού μου προσώπου, εν τούτοις τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την αίσθηση. Το μεσημέρι μου έλεγε ότι πάει μια βόλτα. Δυστυχώς δεν γύρισε ποτέ από εκείνη τη βόλτα….