Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει και αναπτύσσεται αλλά παράλληλα να μεταβάλλεται και από αυτό. Επίσης είναι ον παρατηρητικό. Πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει σε μια ιδέα, ένα περιστατικό, μια διήγηση αν δεν την παρατηρήσει και ο ίδιος άμεσα. Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι οι θρησκόληπτοι με την κακή έννοια και οι θιασώτες του «Πίστευε και μη ερεύνα».
Στην μικρή εμπειρία που έχω αποκομίσει σαν σκεπτόμενος άνθρωπος, παρατηρώ και συνεχίζω να παρατηρώ αλλαγές. Αλλαγές στην κοινωνία, στη πολιτική, στο τρόπο ζωής μας και σε πολλές άλλες πτυχές της καθημερινότητας. Αρκετές φορές σκέφτηκα, ή μάλλον αναλογίστηκα, πως μπορώ από την πλευρά μου να αλλάξω κάτι ή να ταχθώ υπέρ των πολλών διαφωνούντων φωνών που πληθαίνουν καθημερινά. Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα τίποτα πέρα από ασφαλείς ιδεολογικές συζητήσεις και κάποιες λιγοστές πράξεις συμπαράστασης που όμως φαντάζουν ανούσιες μερικές φορές.
Μπορεί ο Μίκης Θεοδωράκης στο παρελθόν να ταλανιζόταν από το ένα πολιτικό άκρο στο άλλο, εν τούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο συγκεκριμένος συνθέτης είναι σκεπτόμενο ον. Μια συνέντευξη του, την οποία είχα παρακολουθήσει πριν από 3-4 χρόνια στη τηλεόραση, με είχε βάλει σε σκέψεις όσον αφορά τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Με λίγα λόγια, ο Θεοδωράκης περιέγραφε μια συμπεριφορά όπου αν δεν μας αρέσει κάτι, αντιδρούμε και το αλλάζουμε. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια γιατί θεωρούμε ότι το κόστος είναι δυσανάλογο των υπηρεσιών, απλά δεν πληρώνουμε. Δεν θέλουμε να ψηφίσουμε γιατί κανείς απλά δεν προσφέρει αυτά που ευαγγελίζεται, απλά δεν κατεβαίνουμε στις κάλπες. Δεν θέλουμε να γίνουμε τα γρανάζια του καπιταλισμού, απλά δεν δουλεύουμε σε πολυεθνικές επιχειρήσεις-κολοσσούς. Όλα αυτά φαντάζουν δύσκολα ακόμα και στα λόγια, πόσο μάλλον στη πράξη.
Πραγματικά, πολλές φορές παρατηρούσα τα κακώς κείμενα και επιθυμούσα να τα αλλάξω, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά στον 21ο αιώνα. Οι άστεγοι στην Πλ. Ομονοίας και στην Πλ. Κουμουνδούρου, τα παιδιά των φαναριών στη Λ. Συγγρού, οι νεόπλουτοι στα ακριβά στέκια της παραλιακής και χιλιάδες άλλες παραφωνίες είναι μερικά από τα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ αυτή την στιγμή. Και για να βγούμε και για λίγο εκτός συνόρων, ο εμφύλιος στην Γάζα, τα παιδιά στην τριτοκοσμικές χώρες της μαύρης ηπείρου, οι δικτατορίες στην Κούβα και σε άλλα κράτη. Ο κατάλογος είναι πραγματικά τεράστιος. Σε αυτές τις στιγμές όμως φαίνεται η διαφορά μεταξύ δυο ανθρώπων. Από την μία έχεις τους ιδεαλιστές που απλά σχολιάζουν εκ του ασφαλούς και προτρέπουν τον απλό λαό να αντιταχθεί και από την άλλη έχεις τους ενεργούς αντιδρώντες, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, την Greenpeace και πολλές άλλες ενεργές οργανώσεις. Στη μέση βρίσκομαι εγώ, ο οποίος προσπαθεί να ομοιάσει με την δεύτερη κατηγορία αλλά πραγματικά κάτι τέτοιο φαντάζει πολύ δύσκολο. Όσο μεγαλώνεις βολεύεσαι λένε κάποιοι… Στην περίπτωση μου, ποτέ κάτι τέτοιο δεν φάνταζε τόσο επίκαιρο....
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου