Another Brick in the Wall (Part I)

Συνήθως τα βράδια πριν αποκοιμηθώ, είτε διαβάζω κάποιο βιβλίο, είτε κάνω λίγο surfing στο διαδίκτυο, κοιτάζω τα e-mails μου, διαβάζω κάποιο άρθρο στα 10-20 sites που έχω κάνει bookmark μέχρι να με πάρει ο ύπνος.. Παρόλα αυτά, χθες, μετά από πάρα πολύ καιρό αποφάσισα να ανοίξω την τηλεόραση μήπως πετύχω κάτι το οποίο μου κεντρίσει το ενδιαφέρον.. Μετά από μια γρήγορη εναλλαγή των καναλιών "έπεσα" πάνω σε μια σειρά του Alpha..

Πρωταγωνιστές ήταν κάποια παιδιά ενός Λυκείου.. Τυπικά σχολιαρόπαιδα…έτσι σκέφτηκα.. Καθώς η ιστορία εξελισσόταν βρέθηκα μπροστά σε φιγούρες οι οποίες ολοένα και απομακρυνόντουσαν από τα αρχέτυπα που είχα σχηματίσει στο μυαλό μου.. Τα «σχολιαρόπαιδα» έμπλεκαν με ναρκωτικά, έκαναν σχέσεις αλά Beverly Hills, έμεναν έως αργά το βράδυ, πήγαιναν για «ποτάκι», κ.λπ.. Ομολογώ ότι αυτές οι εικόνες αλλά και άλλες που είδα με σόκαραν χωρίς να μπορώ να καταλάβω το πώς και το γιατί..

Δεν έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από τότε που τελείωσε για μένα το σχολείο.. Στην όχι και τόσο μακρινή εποχή μου, υπήρχαν 2 ειδών μαθητές.. Το πρώτο είδος διακρινόταν περαιτέρω σε 2 υποκατηγορίες.. Η μία υποκατηγορία απαρτιζόταν από τους αφοσιωμένους μαθητές, δηλαδή τους μαθητές που έβλεπαν το σχολείο ως το κλειδί που θα τους άνοιγε την πόρτα για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και η άλλη υποκατηγορία εμπεριείχε εκείνους που, ας το πούμε λαϊκά, δεν το πολυπάλευαν κιόλας.. Στους τελευταίους δεν μπορούσες να προσάψεις καμία κατηγορία.. Δεν τους άρεσαν τα «γράμματα» και ασφυκτιούσαν όντας υποχρεωμένοι να βρίσκονται καθημερινά επί 6 ώρες μέσα σε ένα κτίριο εχθρικό για αυτούς. Παρόλα αυτά ήταν πολύ συμπαθείς και όλοι ήταν ευχαριστημένοι..

Από την άλλη πλευρά, το δεύτερο είδος των μαθητών ήταν η λεγόμενη «μαφία».. Άτομα που είχαν προβλήματα προσαρμογής, παιδιά διαλυμένων οικογενειών ή απλά ανήμπορων να αντιδράσουν γονέων. Παρόλο το παρατσούκλι «μαφία», εκείνα τα παιδιά το πολύ-πολύ να κάπνιζαν κανένα τσιγάρο στις τουαλέτες ή να έσπαγαν κανένα τζάμι κάποιας αίθουσας στην ώρα της γυμναστικής.. Η αντίστοιχη μαφία όμως της σειράς που παρακολούθησα χθες ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό..

Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου ήταν αφοπλιστική.. Μια παρέα κοριτσιών, προσελκύει μια κοπέλα στις τουαλέτες του σχολείου δήθεν για να φρεσκάρουν όλες μαζί το μακιγιάζ τους (άλλο θέατρο του παραλόγου και αυτό).. Η κοπέλα μπαίνει σε μια τουαλέτα.. Αυτομάτως, οι άλλες ενημερώνουν τους συμμαθητές τους ότι το «θήραμα» έχει πέσει στη «φάκα».. Με όπλο ένα κινητό, μπαίνουν στη τουαλέτα και αναγκάζουν την κοπέλα να προβεί σε στοματικό έρωτα με έναν από αυτούς.. Όλα αυτά βιντεοσκοπούνται.. Την επόμενη μέρα, το βίντεο θα έχει κυκλοφορήσει από κινητό σε κινητό σε όλους τους μαθητές του σχολείου και ίσως όχι μόνο.. Πραγματικά, το θέαμα ήταν αφόρητο.. Στα όρια της αηδίας και της σκηνοθετικής οπτικής των δημιουργών του.. 'Η μήπως όχι;

Kingdom of Loss (Part II - The Facts)

Αθήνα, Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2008

Στην οδό Χαλκοκονδύλη, όπου βρίσκονται τα γραφεία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, η κατάσταση το πρωί του Σαββάτου είναι τεταμένη. Συνδικαλιστές της ΔΕΗ, διαμαρτυρόμενοι για την ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ της ΔΕΗ, του γερμανικού ενεργειακού κολοσσού RWE και της Χαλυβουργικής, για την κατασκευή δύο ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων με καύσιμο τον άνθρακα, διαδηλώνουν ήρεμα με σκοπό την αναβολή της σύσκεψης του Διοικητικού Συμβουλίου. Συνειδητοποιώντας ότι κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο, οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, πλησίαζαν ολοένα την κεντρική πόρτα των γραφείων με σκοπό να εισβάλουν μέσα και να διακόψουν το Δ.Σ. με τη βία. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο έκρυθμη, όταν επιχειρείται ρίψη καπνογόνων στους συνδικαλιστές από τους άντρες των ΜΑΤ. Τελικά, οι συνδικαλιστές κατορθώνουν να εισβάλλουν στα γραφεία της ΔΕΗ και το Δ.Σ. αναβάλλεται.


Αθήνα, Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008

Το προγραμματισμένο Δ.Σ. της ΔΕΗ διακόπτεται ακόμα μια φορά - τέταρτη συνεχόμενη - από συνδικαλιστές οι οποίοι έσπασαν την πόρτα των γραφείων της ΔΕΗ και εισέβαλλαν μέσα στο χώρο της σύσκεψης. Σε έγκλιση του κ. Αθανασόπουλου, προέδρου του Δ.Σ. της ΔΕΗ προς τους συνδικαλιστές, να σταματήσουν αυτές τις πρακτικές γιατί η ΔΕΗ δεν τους ανήκει, εκείνοι απάντησαν ότι η ΔΕΗ δεν ανήκει ούτε στον ίδιο αλλά στον ελληνικό λαό.


Ελλάδα, Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008

Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ενταγμένοι στην ευρύτερη απεργία της ΑΔΕΔΥ κατά της ψήφισης του νέου ασφαλιστικού νόμου, οδηγούν την Ελλάδα στο απόλυτο σκοτάδι. Οι πολύωρες διακοπές ρεύματος, φέρνουν σε σημείο αγανάκτησης τον ελληνικό λαό, ο οποίος βρέθηκε κοντά στα απόνερα που προκάλεσε μια απεργία, της οποίας το ιερό δικαίωμα αναγνωρίζεται από όλους, αλλά όχι και η ασυδοσία που την συντροφεύει. Καταστηματάρχες, νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παθαίνουν ανεπανόρθωτες ζημιές όντας ανάμεσα σε μια διελκυνστίδα μεταξύ υπαλλήλων και ηγεσίας της ΔΕΗ.


Αθήνα, Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008

Κατά τη διάρκεια κεντρικού δελτίου ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας, ο πρόεδρος των τεχνικών της ΔΕΗ κ. Κατσίνης, επιβεβαιώνει ότι η ΔΕΗ έχει προβλέψει κατά την διάρκεια των απεργιών της να υπάρχει διαθέσιμη προσφορά ρεύματος τέτοια, που να μην υπάρχει λόγος να διακοπεί το ρεύμα ούτε για ένα λεπτό. Οι υπόνοιες που αφήνει ο πρόεδρος των τεχνικών, φωτογραφίζουν τη διοίκηση της ΔΕΗ να ασκεί πιέσεις στη ΔΕΣΜΗΕ, για να προβαίνει σε διακοπές ρεύματος με σκοπό να εξαγριώσει τον ελληνικό λαό κατά της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ. Από την άλλη πλευρά, χθεσινό δημοσίευμα εφημερίδας έκανε λόγο για παρέμβαση των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, στις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας (οι οποίες θα πραγματοποιούνταν για να αποφευχθούν οι διακοπές ρεύματος, λόγω της έλλειψης διαθεσιμότητας ηλεκτρικής ενέργειας) με σκοπό την απαγόρευση τους. Επιπροσθέτως, η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, μέσω του προέδρου της, κ. Παπασπύρου, κάνει έγκλιση στους υπαλλήλους της ΔΕΗ, να μην αφήσουν τη χώρα χωρίς ρεύμα το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η ηλεκτρική ενέργεια που προέβλεψαν οι τεχνικοί να παράγεται κατά τη διάρκεια της απεργίας δεν φτάνει για να λειτουργήσει ομαλά το δίκτυο. Αίσθηση προκαλεί η άγνοια του προέδρου των τεχνικών της ΔΕΗ και πρωτεργάτη της απεργίας, του γεγονότος ότι το ταμείο της ΔΕΗ, θα υπαγόταν αυτοτελώς στο ΙΚΑ κατ' εξαίρεση, ενώ ο νέος ασφαλιστικός νόμος, δεν άρει κανένα από τα πολλά προνόμια που απολάμβαναν σχεδόν αποκλειστικά και ασύμμετρα οι υπάλληλοι της ΔΕΗ εώς και σήμερα. Στο πρίσμα αυτό, τα αιτήματα της απεργίας των υπαλλήλων της ΔΕΗ μοιάζουν έωλα.

Υπενθυμίζεται ότι μιλάμε για την Ελλάδα του 2008, με ισχύον πολίτευμα τη προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Kingdom of Loss (Part I - The Theory)

Έχετε αναλογιστεί ποτέ ποια είναι τα όρια της Δημοκρατίας; Βέβαια, για να μιλήσουμε για τα όρια μιας έννοιας πρέπει αρχικά να ορίσουμε την ίδια την έννοια. Λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσον αφορά το πολίτευμα με την μεγαλύτερη απήχηση σήμερα ανά τον κόσμο.

Ας ξεκινήσουμε ετυμολογικά. Η λέξη δημοκρατία προέρχεται από τις λέξεις δήμος και κράτος. Στην αρχαία ελληνική, η λέξη “δήμος” σημαίνει λαός ενώ η λέξη “κράτος” σημαίνει δύναμη, εξουσία. Όταν ο λαός παίρνει την εξουσία στα χέρια του έχουμε Δημοκρατία (τουλάχιστον ετυμολογικά).

Ας μιλήσουμε κοινωνιολογικά. Η δημοκρατία αποτελεί μία από τις δεκάδες μορφές πολιτευμάτων η οποία ενώ βασίζεται στην έννοια της πολυσυμμετοχικότητας, εν τούτοις, είναι πρακτικά μη πραγματοποιήσιμη. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι στην Αρχαία Αθήνα (την πόλη-κράτος που όρισε και εφάρμοσε την πρώτη μορφή δημοκρατίας) μεγάλη μερίδα ανθρώπων μπορούσε να συμμετέχει στην διαδικασία λήψης, διαμόρφωσης και εκτέλεσης των αποφάσεων. Η μερίδα αυτή (εξαιρουμένων των γυναικών, των παιδιών, των δούλων και των εγκληματιών όπου τους είχαν αφαιρεθεί τα πολιτικά δικαιώματα) αποτελούσε ένα μεγάλο ποσοστό του, εκ των πραγμάτων, συρρικνωμένου πληθυσμού της αρχαίας Αθήνας (10.000 κάτοικοι). Υπό αυτές τις συνθήκες, η δημοκρατία μπορούσε να επιτευχθεί, διότι εφαρμοζόταν στο έπακρο η γενική αρχή της, “όλοι για όλους”.

Καθώς περνούσαν οι αιώνες και ο πληθυσμός των χωρών που επέλεγαν την δημοκρατία ως πολίτευμα αυξανόταν, οι δυσκολίες του εγχειρήματος καθίσταντο όλο και πιο εμφανείς. Πως είναι δυνατόν, μια χώρα με πληθυσμό εκατομμυρίων να εξασφαλίζει μία θέση στη διακυβέρνηση της χώρας σε όλους τους πολίτες της; Επομένως, παρουσιάστηκε η ανάγκη να βρεθεί μια νέα φόρμουλα δημοκρατίας. Το ζήτημα εξετάστηκε από όλες τις πλευρές και εν τέλει η φόρμουλα βρέθηκε. Αντιπροσώπευση.

Πλέον δεν θα ελάμβαναν μέρος, όλοι οι πολίτες μιας χώρας στην διακυβέρνηση της, αλλά μερικοί εκλεγμένοι και όχι εκλεκτοί (σε αντιπαραβολή με μοναρχικά και ολιγαρχικά καθεστώτα). Με αυτό τον τρόπο, ο οποίος εκ πρώτης όψεως έμοιαζε σαν το μη χείρον, μπορούσε να εξασφαλισθεί πολιτική σταθερότητα από τη μία και ηθική ικανοποίηση της πλειοψηφίας λόγω του γεγονότος ότι ο απλός λαός ένιωθε ότι κατά κάποιο τρόπο συμμετείχε ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας του από την άλλην. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως τα φανταζόντουσαν οι ιδρυτές της σύγχρονης δημοκρατίας. Από την στιγμή που εφευρέθηκε η έννοια της αντιπροσώπευσης ξεκίνησαν τα προβλήματα…

SAD... but true

Ξεφυλλίζοντας αδιάφορα την εφημερίδα LIFO, η οποία αποτελεί ίσως ότι πιο φρέσκο έχει να επιδείξει η σημερινή lifestyle δημοσιογραφία και επιπροσθέτως δωρεάν, έπεσα πάνω στο editorial. Tα editorials δεν τα διαβάζω σχεδόν ποτέ, διότι στα περισσότερα περιοδικά απλά αποτελούν μια εισαγωγή για το τι θα επακολουθήσει (προτιμώ να διαβάζω κατευθείαν αυτό που επακολουθεί) και αφετέρου γιατί στα editorials γράφονται κατά την προσωπική μου άποψη οι μεγαλύτερες χοντράδες που έχει να επιδείξει κάποιο περιοδικό. Εν τούτοις μια φωτογραφία "υπαίθρου" μου κέντρισε την περιέργεια. Κάτω από αυτή βρισκόταν το editorial.

Με λίγα λόγια, το τελευταίο έκανε μνοία σε ένα σύνδρομο, γνωστό και ως Seasonal Affective Disorder (SAD) με εναλλακτική ονομασία - κατά την wikipedia - winter depression. Το σύνδρομο SAD περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση όπου η έλλειψη φυσικού φωτός, λόγω κακοκαιρίας και συννεφιάς, προκαλεί την αίσθηση της κατάπτωσης. Όταν ένα άτομο πάσχει από το σύνδρομο SAD θεωρεί ότι δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια να κάνει καθημερινές ασχολίες, όπως το να σηκωθεί από το κρεβάτι, να πάει στη δουλειά του, να φροντίσει τον κήπο του ή τα κατοικίδια του και γενικά να αναλωθεί σε καθημερινές ασχολίες τις οποίες σε αντίθετη περίπτωση θα πραγματοποιούσε πρόθυμα. Στην ακραία του μορφή, για να αντιμετωπιστεί το σύνδρομο SAD απαιτείται ψυχιατρική παρακολούθηση και στην ακόμα πιο ακραία του μορφή, τα άτομα ίσως να σκεφτούν την αυτοκτονία ως τη λύση στα προβλήματα που τους ταλανίζουν.

Ένα άλλο σύνηθες σύμπτωμα του SAD είναι ο αδικαιολόγητος θυμός και η κακοτροπία έναντι των συνανθρώπων των ατόμων που πάσχουν από το σύμπτωμα. Αδικαιολόγητος θυμός, ειρωνεία, ερειστική διάθεση και άλλα παρεμφερή συμπτώματα αποτελούν μεγάλο μέρος της συμπτωματολογίας του SAD.

Ο παραλληλισμός γίνεται πιστεύω αυτόματα. Πως είναι δυνατόν σε μια ηλιόλουστη χώρα, να είμαστε τόσο αγενείς, ειρωνικοί και έτοιμοι για καυγά. Πως είναι δυνατόν να ψάχνουμε αιτία για να τσακωθούμε και να μην έχουμε την υπομονή να λύσουμε ευγενικά τις διαφορές μας. Πως είναι δυνατό να προτιμούμε την βίαιη από την συναινετική λύση. Έχοντας ζήσει και στο εξωτερικό και μιλώντας με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε από τους πρώτους λαούς με κρούσματα SAD, αλλά με 300 μέρες ήλιο το χρόνο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα, ποια αρχή, ποιος νόμος σου δίνει το δικαίωμα να μιλάς άσχημα σε κάποιον που γνωρίζεις μόλις 10 λεπτά μόνο και μόνο επειδή έτυχε να εκφέρει διαφορετική άποψη από εσένα. Πραγματικά λυπηρό.
Η θεραπεία για το SAD είναι η έκθεση στο φως (φυσικό ή τεχνητό). Η θεραπεία όμως για το "ελληνικό SAD" ακόμα δεν έχει βρεθεί. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και του Δία, του θεού της φιλοξενίας...