SAD... but true

Ξεφυλλίζοντας αδιάφορα την εφημερίδα LIFO, η οποία αποτελεί ίσως ότι πιο φρέσκο έχει να επιδείξει η σημερινή lifestyle δημοσιογραφία και επιπροσθέτως δωρεάν, έπεσα πάνω στο editorial. Tα editorials δεν τα διαβάζω σχεδόν ποτέ, διότι στα περισσότερα περιοδικά απλά αποτελούν μια εισαγωγή για το τι θα επακολουθήσει (προτιμώ να διαβάζω κατευθείαν αυτό που επακολουθεί) και αφετέρου γιατί στα editorials γράφονται κατά την προσωπική μου άποψη οι μεγαλύτερες χοντράδες που έχει να επιδείξει κάποιο περιοδικό. Εν τούτοις μια φωτογραφία "υπαίθρου" μου κέντρισε την περιέργεια. Κάτω από αυτή βρισκόταν το editorial.

Με λίγα λόγια, το τελευταίο έκανε μνοία σε ένα σύνδρομο, γνωστό και ως Seasonal Affective Disorder (SAD) με εναλλακτική ονομασία - κατά την wikipedia - winter depression. Το σύνδρομο SAD περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση όπου η έλλειψη φυσικού φωτός, λόγω κακοκαιρίας και συννεφιάς, προκαλεί την αίσθηση της κατάπτωσης. Όταν ένα άτομο πάσχει από το σύνδρομο SAD θεωρεί ότι δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια να κάνει καθημερινές ασχολίες, όπως το να σηκωθεί από το κρεβάτι, να πάει στη δουλειά του, να φροντίσει τον κήπο του ή τα κατοικίδια του και γενικά να αναλωθεί σε καθημερινές ασχολίες τις οποίες σε αντίθετη περίπτωση θα πραγματοποιούσε πρόθυμα. Στην ακραία του μορφή, για να αντιμετωπιστεί το σύνδρομο SAD απαιτείται ψυχιατρική παρακολούθηση και στην ακόμα πιο ακραία του μορφή, τα άτομα ίσως να σκεφτούν την αυτοκτονία ως τη λύση στα προβλήματα που τους ταλανίζουν.

Ένα άλλο σύνηθες σύμπτωμα του SAD είναι ο αδικαιολόγητος θυμός και η κακοτροπία έναντι των συνανθρώπων των ατόμων που πάσχουν από το σύμπτωμα. Αδικαιολόγητος θυμός, ειρωνεία, ερειστική διάθεση και άλλα παρεμφερή συμπτώματα αποτελούν μεγάλο μέρος της συμπτωματολογίας του SAD.

Ο παραλληλισμός γίνεται πιστεύω αυτόματα. Πως είναι δυνατόν σε μια ηλιόλουστη χώρα, να είμαστε τόσο αγενείς, ειρωνικοί και έτοιμοι για καυγά. Πως είναι δυνατόν να ψάχνουμε αιτία για να τσακωθούμε και να μην έχουμε την υπομονή να λύσουμε ευγενικά τις διαφορές μας. Πως είναι δυνατό να προτιμούμε την βίαιη από την συναινετική λύση. Έχοντας ζήσει και στο εξωτερικό και μιλώντας με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε από τους πρώτους λαούς με κρούσματα SAD, αλλά με 300 μέρες ήλιο το χρόνο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα, ποια αρχή, ποιος νόμος σου δίνει το δικαίωμα να μιλάς άσχημα σε κάποιον που γνωρίζεις μόλις 10 λεπτά μόνο και μόνο επειδή έτυχε να εκφέρει διαφορετική άποψη από εσένα. Πραγματικά λυπηρό.
Η θεραπεία για το SAD είναι η έκθεση στο φως (φυσικό ή τεχνητό). Η θεραπεία όμως για το "ελληνικό SAD" ακόμα δεν έχει βρεθεί. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και του Δία, του θεού της φιλοξενίας...